انواع بیماری های قلبی و عروقی در سالمندان؛ پیشگیری و درمان

نکات مهم در مراقبت از سالمند مبتلا به بیماری قلبی

شاید بتوان گفت مهم‌ترین نکته در این زمینه، پیش‌بینی و یا جلوگیری از بیماری است. سالمندانی که در یک محیط سالم و به دور از استرس زندگی کنند، کمتر احتمال دارد تا به چنین بیماری‌های خطرناکی دچار شوند. تحقیقات مختلفی نشان داده است که زندگی با گروه همسالان در سالمندی، نه تنها احتمال ابتلا به بیماری های قلبی و عروقی را کاهش خواهد داد، بلکه می‌تواند در زمینه پیشگیری و یا جلوگیری از این بیماری‌ها نیز مؤثر باشد.

حضور سالمند در یک سرای سالمندان که از تیم مراقبی ویژه بهره می‌برد، بهترین گزینه جهت جلوگیری از ابتلای افراد به بیماری‌های قلبی است. بیماران آریتمی نباید به هیچ وجه در معرض سر و صدای زیاد، استرس و اضطراب قرار گیرند، زیرا چنین مواردی موجب خواهد شد تا احتمال عود بیماری بالا برود.

تیم مراقبتی باید همواره موارد چون فشار خون بیمار را به صورت دوره‌ای و منظم چک نماید تا در صورت مشاهده هرگونه تغییری در میزان فشار خون، به پزشک متخصص اطلاع داده شود. وزن بیمار از دیگر فاکتورهایی است که در زمان مشخص شدن ابتلای بیمار به بیماری قلبی باید به صورت منظم بررسی شود.

چاقی مفرط بدترین تأثیر را در احتمال افزایش خطر سکته ناشی از بیماری‌های قلبی و عروقی خواهد داشت. درباره علائم حمله قلبی در سالمندان و اقدامات اورژانسی که در لحظه وقوع این عارضه نیاز است انجام دهید بیشتر بدانید.

مدیریت فعالیت روزانه سالمندان مبتلا به بیماری قلبی؛ تعادل بین تحرک و استراحت

یکی از چالش‌های مراقبت از سالمندان مبتلا به بیماری قلبی این است که فعالیت بدنی نه بیش از حد محدود شود و نه بدون توجه به وضعیت فرد افزایش پیدا کند. استراحت طولانی‌مدت و بی‌تحرکی می‌تواند توانایی جسمی سالمند را کاهش دهد، اما افزایش ناگهانی فعالیت نیز ممکن است برای فردی که محدودیت قلبی دارد مناسب نباشد. بنابراین، میزان و نوع فعالیت باید متناسب با شرایط پزشکی هر فرد تعیین شود.

بهتر است فعالیت‌های روزانه در صورت تأیید پزشک، به بخش‌های کوچک‌تر تقسیم شوند. برای مثال، به جای انجام یک فعالیت طولانی، می‌توان فعالیت‌های سبک را در چند نوبت انجام داد و بین آن‌ها زمان کافی برای استراحت در نظر گرفت. این روش می‌تواند انجام امور روزمره را برای سالمندی که سریع خسته می‌شود، قابل‌مدیریت‌تر کند.

همچنین مراقب باید به واکنش بدن سالمند هنگام فعالیت توجه کند. افزایش غیرمعمول تنگی نفس، درد یا فشار قفسه سینه، سرگیجه، ضعف شدید یا احساس ناخوشی قابل توجه نشانه‌هایی هستند که نباید نادیده گرفته شوند و در صورت بروز، ادامه فعالیت بدون ارزیابی مناسب نیست.

محیط زندگی نیز در مدیریت فعالیت اهمیت دارد. مسیرهای رفت‌وآمد سالمند باید تا حد امکان ایمن و بدون موانعی باشند که خطر زمین خوردن را افزایش دهند. قرار دادن وسایل ضروری در دسترس، استفاده مناسب از وسایل کمکی در صورت تجویز متخصص و فراهم کردن صندلی برای استراحت در مسیرهای طولانی‌تر می‌تواند انجام فعالیت‌های روزمره را آسان‌تر کند.

نکته مهم دیگر این است که برنامه فعالیت سالمند نباید فقط بر «ورزش» متمرکز باشد. فعالیت‌های ساده روزمره نیز بخشی از سطح تحرک فرد محسوب می‌شوند. بنابراین بهتر است برنامه روزانه بر اساس توانایی واقعی سالمند تنظیم شود و در صورت تغییر شرایط قلبی یا جسمی، دوباره مورد ارزیابی قرار گیرد.

در نهایت، هدف از مدیریت فعالیت این نیست که سالمند را از حرکت دور کنیم؛ بلکه باید بین فعالیت، استراحت و ایمنی تعادل ایجاد شود. هر برنامه حرکتی برای سالمند مبتلا به بیماری قلبی باید با شرایط پزشکی و توصیه‌های تیم درمان هماهنگ باشد.